Για την αγωνιστικη περίοδο 2015-2016 που φτανει στο τέλος της.

Μια ακομα συγκλονιστικη αθλητικη χρονια πλησιαζει στο τέλος της. Μια χρονια που αφησε το σημαδι της στις καρδιες μας, χαριζοντας κι αλλες επιτυχίες σε αυτές που διαχρονικά εχει να επιδειξει το σωματειο.
Τι να πρωτοθυμηθούμε? Τα Κοριτσια μας, την Αννα και τη Ρενα Βασιλειου να ηγούνται των ομαδων μας του Στιβου, να παιρνουν τη προκριση για το Πανευρωπαικο Πρωταθλημα και την Ολυμπιαδα του Ριο και να βαζουν το Κλασσικό Αθλητισμό στα σπιτια των Ηρακλειωτών σκορπώντας υπερηφάνια με τις ανεπαναληπτες κούρσες τους στα 400 μ και τη σκυταλοδρομία 4Χ400?
Τους Ξιφομαχους μας, Γιακουμάτο και Παρασύρη να διασταυρωνουν τα ξιφη τους με την ελιτ της παγκοσμιας Ξιφασκιας και να ανεβαινουν σκαλι σκαλι στη Παγκοσμια καταταξη?
Τις ομαδες μας Πετοσφαιρησης να βρισκονται σε 7 απο τους 9 τελικους των πρωταθληματων της ΕΣΠΕΚ( Ανδρων, Εφηβων,Παιδων, Παμπαίδων, Κορασιδων 1 και 2, Παγκορασιδων) και να κατακτούν τα 5 απο αυτα? Τους δυο αθλητες και μια αθλητρια μας που επελεχθησαν στις κλησεις των προεθνικων ομάδων Volleyball παμπαιδων παγκορασίδων, μετα απο δυναμικες εμφανισεις με τις αντιστοιχες ομαδες μας? Η Νικη Απλαδα, ο Βαγγελης Σταυρακάκης, ο Δημητρης Σταυρόπουλος, ξεπερνωντας τον εαυτο τους αφησαν αριστες εντυπώσεις στις συγκεντρωτικές προπονησεις των προεθνικών ομαδων στη Καρδίτσα. Ο αρχηγός της παιδικης μας ομαδας Σταυρόπουλος επελεχθηκε τελικα στην Εθνικη Παμπάιδων.
Τα συγχαρητηρια μας σε όλους όσους συνεβαλλαν στις επιτυχιες αυτες, τις αθλητριες και τους αθλητες για τις ικανότητές τους, την θεληση και την προσυλωση στο στόχο, την ομάδα των προπονητων για τις γνωσεις, το μερακι και την ακορεστη διψα για βελτιωση, τους γονεις για την συνεχη υποστηριξη, την αγαπη και το χαμόγελο τους.

Ας θυμηθούμε στιγμες που ζησαμε!

 
Ολοι μαζι ξανα, να παμε τη Γυμναστικη Ενωση Ηρακλειου ενα σκαλι πιό πάνω την επόμενη χρονια. Ας μας οδηγησουν τα λογια του Παγκοσμιου κρητικού Στοχαστη:
Απο τον πρόλογο του Ν. Καζαντζακη «Αναφορά Στο Γκρέκο»:
«Άπλωσες τότε το χέρι, σαν να πνίγουμουν κι ήθελες να με σώσεις.
Αρπάχτηκα με λαχτάρα από το χέρι σου, πασαλειμμένο ήταν με πολύχρωμες μπογιές, θαρρείς ζωγράφιζε ακόμα, έκαιγε. Άγγιξα το χέρι σου, πήρα φόρα και δύναμη, μπόρεσα να μιλήσω:
-Παππού αγαπημένε, είπα, δώσ’μου μια προσταγή.
Χαμογέλασε, απίθωσε το χέρι απάνω στο κεφάλι μου, δεν ήταν χέρι, ήταν πολύχρωμη φωτιά, ως τις ρίζες του μυαλού μου περεχύθηκε η φλόγα.
-Φτάσε όπου μπορείς, παιδί μου…
Η φωνή του βαθιά, σκοτεινή, σαν να’βγαινε από το βαθύ λαρύγγι της γης.
Έφτασε ως τις ρίζες του μυαλού μου η φωνή του, μα η καρδιά μου δεν τινάχτηκε.
-Παππού, φώναξα τώρα πιο δυνατά, δώσ’μου μια πιο δύσκολη, πιο κρητικιά προσταγή.
Κι ολομεμιάς, ως να το πω, μια φλόγα σούριξε ξεσκίζοντας τον αέρα, αφανίστηκε από τα μάτια μου ο αδάμαστος πρόγονος με τις περιπλεμένες θυμαρόριζες στα μαλλιά του κι απόμεινε στην κορφή του Σινά μια φωνή όρθια, γεμάτη προσταγή, κι ο αέρας έτρεμε:
-Φτάσε όπου δεν μπορείς!
Πετάχτηκα τρομαγμένος από τον ύπνο, είχε πια ξημερώσει. Σηκώθηκα, ζύγωσα στο παράθυρο, βγήκα στο μπαλκόνι με την καρπισμένη κληματαριά. Η βροχή είχε τώρα κοπάσει, έλαμπαν οι πέτρες, γελούσαν, τα φύλλα των δέντρων ήταν φορτωμένα δάκρυα.
-Φτάσε όπου δεν μπορείς!»

Advertisements

Posted on 28 Ιουλίου 2016, in Γενικά, Δελτίο Τύπου and tagged . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: